Dieetdagboek Ellen

Vrijdag is al weer de laatste meting in de Obesitas Kliniek maar mijn lichaam lijkt een soort evenwicht te hebben bereikt. Ik val niet meer af maar ik kom ook niet aan. Dat laatste zou ook onrechtvaardig zijn, want ik heb deze week nog wel mijn best gedaan.

Deze week gaat goed, maar ik vind het maar saai. Het voelt een beetje als de mop die mijn moeder vroeger vaak vertelde: Komt een man bij de dokter. Hij krijgt te horen dat hij moet stoppen met roken en drinken en gezonder moet eten. Hij vraagt: “Leef ik dan langer dokter?” “Nee, maar het lijkt wel langer”, antwoordt de dokter.

Na een maandje diëten, mag ik zeggen dat het erg goed gaat. Ik ben afgevallen, mijn BMI en vetpercentage zijn naar beneden gegaan en mijn bloeddruk is heel goed. Dat laatste vind ik misschien nog wel het leukste. Mijn bloeddruk was een maand geleden trouwens zeker niet slecht, maar de medewerkster van de Obesitas Kliniek zei dat het nu perfect was. En dat geeft toch wel kick.

Donderdag trek ik een broek aan die me een stuk beter stond toen ik minder woog. En ja! Hij zit mooier dan een paar weken geleden. Niet alleen de weegschaal, maar ook de spiegel zegt dat ik wel iets kwijt ben. En dat geeft me motivatie.

In de tweede week begin ik weer met werken. Omdat er voor de vakantie wat werk is blijven liggen, heb ik het meteen heel erg druk. En dat voel ik. Hoewel het lekker gaat op mijn werk, ben ik dinsdagavond al uitgeput. En omdat ik moe ben, wil ik eten. Er ligt nog wat chips van de filmavond, dus voordat ik weet is het op.

Als ik in 2007 pas voor het eerst mijn bed uit kom om vier uur ’s middags, neem ik voor het eerst in mijn leven All-Brann met magere melk. Het smaakt me niet echt, ik vind het verschrikkelijk. De koffie, die ik dus niet mag, is eigenlijk ook niet zo lekker vandaag, dus misschien ligt het wel gewoon aan mij of de vorige nacht. Een paar uur later eet ik een tomatensoep met kikkererwten. Dat is goed te eten, dus ik heb er nog wel zin in.

Op een zondagavond lees ik de boeken die ik heb gekregen over het GI-dieet. Tegelijk met de slinkende zak minimarsjes uit het kerstpakket die ik erbij eet, realiseer ik me wat ik heb toegezegd. Ik moet straks diëten en ik mag straks niks meer. De marsjes zijn taboe, alcohol mag eigenlijk niet, en waarom mag ik ook geen cafeïne?

Vind op Vegatopia

Het Vegatopia Kookboek

Nu in de boekhandel!

Volg ons op

 

Twitter logo

RSS

feed-image Feed